Panama en Costa Rica

De tocht van Isla Porvenir (San Blas eilanden) naar Bocas del Toro in Panama is rustig maar ook saai: we moeten veel motoren en hebben nogal wat stroom tegen. Wij zijn heel blij als we op 28 maart aankomen bij de Red Frog marina op het eilandje Bastimentos: een fijne marina waar we ons snel thuis voelen.
De volgende dag varen we in 10 minuten met een watertaxi naar het dorpje Bocas del Toro. Het is een levendig stadje met veel eethuisjes en winkeltjes. Bij de bakker komen we Joey en Jochem tegen, een Nederlands stel dat in Bocus op vakantie is. De volgende dag komen zij nog bij ons aan boord. Heel leuk. We hopen hen nog terug te zien.
Dan vertrekken we naar Costa Rica. Dit land staat al lang op ons verlanglijstje maar heeft geen jachthavens aan de Caribische kust. Vandaar dat we in Bocas del Toro, Panama uitkwamen, ongeveer 45 kilometer verwijderd van de grens met Costa Rica. Eerst gaan we met een watertaxi naar Bocas del Toro. Omdat dit plaatsje ook op een eiland ligt moeten we nog een keer met een watertaxi. Die brengt ons naar Almirante.


Huisjes aan de waterkant bij Almirante waar we met de watertaxi langs varen

Daar wacht een busje op ons dat ons naar de grens met Costa Rica brengt. Hier moeten we inklaren en lopen daarna over de brug die de grens met Costa Rico markeert. Daar wacht weer een busje die ons naar Puerto Viejo brengt. Dit ligt aan de Caribische kust. Op een bepaald moment moet het busje stoppen omdat er een bananentransport plaatsvindt over de weg. Aan een hangende transportband worden de grote trossen bananen uit de plantage vervoerd. We hebben een kamer geboekt bij Cabanas Guarana. We zijn er erg tevreden over. Het is er schoon, het ziet er fleurig uit, leuk ingericht met gebruik van keuken en een uitstekende internetverbinding. Ook waarderen we de douche en elke dag een schone handdoek.
Direkt bij aankomst regelen we een tocht naar de binnenlanden. De eigenaar van het pension, Sandro is goed ingewijd in de mogelijkheden in de omgeving.
De volgende dag, 1 april, gaan we met de bus naar Parque Nacional de Cahuito. Dit is een natuurgebied dat aan de kust ligt. Met de b
us zijn we daar in een half uur. Omdat we niet bij de hoofdingang het park betreden (de hoofdingang is 6 kilometer verder lopen) kunnen we geen gids krijgen. Tijdens de mooie wandeling van 3 uur zien en horen we brulapen, neusbeertjes, een luiaard die in de top van een boom hangt en vele grote, blauwe vlinders. Daarna weer met de bus terug.
Op 2 april staan we 's ochtends vroeg op want om kwart over zes lopen we met de eigenaar van het pension die die dag als gids en vertaler optreedt, naar het busstation. Een keer overstappen en na ruim een uur stappen we ergens in de binnenlanden uit. Dan nog een kwartier lopen en uiteindelijk komen we bij een indianen gezin .

In dit vertrek, dat vlak bij de woning van Leonardo staat, kunnen eventuele gasten worden ondergebracht.

De man des huizes is op dat moment (nog) niet aanwezig want hij is een paard aan het vangen dat die ochtend is uitgebroken. We worden door de vrouw des huizes ontvangen. Het gezin bestaat uit vader, moeder en 4 kinderen. Het huis dat ze bewonen bestaat uit 3 gedeelten: een slaapgedeelte, een kookgedeelte en een zitgedeelte. Het dak van het huis bestaat uit gevlochten palmbladeren en de wanden van de woning zijn opgetrokken uit bamboestokken. We gaan al snel op pad(de vader, Leonardo, is ondertussen teruggekeerd nadat hij het paard heeft gevangen) en we zien de red frog (een klein, rood kikkertje) en apen.

Een heel klein rood kikkertje (de Red Frog) bij Kees op de arm

Vooral wijst Leonardo ons op ;planten en bloemen waarvan extracten voor medicinaal gebruik kunnen worden gemaakt. Van bijna elke plant is wel iets te maken. Na terugkomst uit het regenwoud krijgen we een lunch met heerlijke exotische vruchten en rijst met bonen.

De lunch wordt op palmbladeren geserveerd en daar drinken we ook uit.

Dit laatste is het nationale gerecht dat in geen enkel restaurant ontbreekt. 's Middags laat Leonardo ons zien hoe ze van hun eigen verbouwde koffiebonen koffie maken. Ook wordt getoond hoe ze zelf chocola maken.


Wij stampen de koffiebonen om hiermee de buitenste schil van de bonen af te halen.

Zelf verbouwen ze ook bananen. Dit doen ze zonder de blauwe plastic zak die op grote plantages onder elke bananenboom hangt. Hierin zitten pesticiden die er voor moeten zorgen dat de banaan niet door ongedierte wordt belaagd en er mooi uitziet. De bananen van Leonardo krijgen deze behandeling niet en zijn voller van smaak. , zijn ook steviger maar zien er iets minder mooi uit. Hier en daar is de gele schil een beetje beschadigd. Als we straks terug zijn in Nederland gaan wij op zoek naar de natuurlijke banaan !!. Het smaakverschil is evident.
Ook laat Leonardo ons zien hoe zij zelf hun dak van palmbladeren uit het bos maken en om de 15 jaar vernieuwen.


Nadat Leonardo heeft voorgedaan hoe een dak wordt gemaakt probeert Kees dit ook te doen.

Tot slot vlecht de moeder des huizes een mandje van lianen in elkaar en laat ook ons de techniek beoefenen. Dit valt niet mee. We krijgen dit mandje mee en nog een kleiner mandje dat dichter gevlochten is en dat de vrouw al eerder had gemaakt.
De volgende dag wordt de huuauto gebracht en rijden we naar Holtel Villa Zurqui dat ongeveer 10 kilometer ten noordoosten van de hoofdstad San Jose ligt. De weg er naar toe is op diverse plekken gevaarlijk door de vele gaten en onverwachte, scherpe bochten.
We worden hartelijk ontvangen in het berghotel door Yanine, de eigenaresse. Op deze hoogte, 1800 meter is het aangenaam fris en we trekken 's nachts weer een dekentje over ons heen. Heerlijk. Yanine regelt voor ons de volgende dag een wandeltocht met gids in het regenwoud.
Kees vangt met een geleend hengeltje een mooie forel die we 's avonds met Yanine opeten. Ze runt al 17 jaar dit hotel en vertelt ons veel over Costa Rica. Het wordt een mooie avond.
De volgende dag, het is dan inmiddels 4 april, vertrekken we om half zeven voor onze bergwandeling. We genieten eerst van een heerlijk ontbijt met weer veel exotische vruchten. Daarna maken we met onze gidsen Victor en Ricardo in een kabelbaan een adembenemende, 3 kwartier durende tocht door en over het regenwoud.

Gezicht op het regenwoud vanuit de kabelbaan

Boven, bij het eindstation aangekomen, stappen we uit en krijgen we een wandelstok aangereikt. Victor, een jonge gids in opleiding loopt met zijn macheete (een zwaardachtig mes) voorop om het pad vrij te maken en ons te waarschuwen voor slangen. Daar achter loopt Ricardo, onze zeer ervaren en enthousiaste gids. We beleven een prachtig avontuur en zien o.a. doodskopaapjes die van boom naar boom slingeren. We horen en zien ook een brulaap. Wat kan zo'n klein beest een lawaai maken. Ook kunnen we nog prachtige foto's maken van een miereneter die hoog in de boom zit, krekels, kikkers, vele soorten spinnen en vlinders. Ricardo vertelt welke planten en bloemen gebruikt kunnen worden voor medicinale doeleinden.
Af en toe gaat het pad heel steil en moeten we onze stok stevig gebruiken en elkaar ondersteunen. Om kwart over drie zijn we weer terug en krijgen, ter afsluiting, nog een heerlijke lunch aangeboden.
Woensdag 6 april gaan we weer terug naar de boot. Ook zien we dan weer Seb en Rhi die een ander programma in Costa Rica gevolgd hebben. We zijn blij dat we elkaar weer zien en hebben elkaar veel te vertellen.
De volgende dag regent het en dit houdt enkele dagen aan. We spannen 2 zeilen over het dek die eigenlijk bedoeld zijn om de zon tegen te houden maar die het nu mogelijk maken om de luiken open te laten staan zonder dat het naar binnen regent.
Vrijdag 8 april gaan we naar de douane en immigratie om uit te klaren en doen uitgebreid boodschappen mede omdat we niet weten hoe de mogelijkheden tot proviandering op Cuba zijn.
Maandag 11 april verlaten we Red Frog Marina op Bastimentos bij Bocas del Toro. We hebben ons thuis gevoeld in deze marina en een leuke tijd gehad.

San Blas

Voor jullie informatie: Omdat we nu weer over een goede internetverbinding beschikken hebben we 2 filmpjes kunnen plaatsen die gemaakt zijn op het traject van Curacao naar Cartagena. Kijk naar het verhaal op de site "Van Curacao naar Cartagena".

De afstand van Cartagena naar San Blas is iets meer dan 200 mijl en omdat we bij licht willen aankomen vertrekken we 's avonds, zaterdagavond 12 maart met Seb en Rhi en hun 2 kinderen van de andere Pjotter. In het begin van de tocht hebben we veel wind, gemiddeld windkracht 7, maar deze neemt gedurende de tocht af tot windkracht 4 á 5. Op zondag 13 maart viert Martha haar 61e verjaardag. Zo'n 30 dolfijnen voeren rondom de boot een mooie show op. Een prachtig kado!
We komen aan op Isla Porvenir. Dit is een piepklein eilandje met een piepklein vliegveldje waar we kunnen inklaren.
De San Blas is een archipel van bijna 400 eilanden die voor de kust van Panama liggen en waarvan er 40 bewoond zijn. Hier wonen de Kuna indianen. Zij hebben een hoge graad van autonomie. Zij besturen zelf hun eigen regio met minimale inbreng van de regering van Panama. Hun economie is bijna helemaal self-supporting. Tot enkele jaren geleden was de kokosnoot het enige betaalmiddel. Als uitzondering op hun leefwijze is onlangs wel de mobiele telefoon geïntroduceerd. Zonnecellen zorgen voor de energie. Als er een paar dagen veel bewolking is geweest is bellen niet mogelijk.
Bij aankomst op Isla Porvenir blijkt de motor van de andere Pjotter heel erg te schudden. Gauw wordt het anker uitgegooid en Seb constateert dat de schroef nog maar één blad heeft i.p.v. 2. Het is een groot wonder dat we, met behulp van Mike (een Amerikaan die we eerder zijn tegen gekomen en die ook net is gearriveerd) het blad en de daarbij behorende pen op een diepte van 10 meter weer terug vinden. Daarna wordt de Pjotter 37 naar een ondiepere plaats gesleept waar het blad weer aan de schroef wordt bevestigd.
Diverse keren komen Indianen in kano's (uitgeholde boomstammen) langs om hun waar (vis, fruit, brood en molas(rechthoekige keurige lapjes textiel die door de Kuna vrouwen geborduurd zijn) aan te bieden. Nestor, ook een Kuna indiaan, nodigt ons uit om bij zijn eilandje te komen liggen. Hij zal dan voor ons een rondleiding verzorgen. Het eiland ligt vlakbij. Als we aan komen varen wacht hij ons in zijn kano al op en wijst ons een ankerplek.

Dit is het dorpje waar Nestor met zijn familie woont.

De volgende dag worden we hartelijk ontvangen en mogen we zijn huis bekijken Het is opgetrokken uit bamboestengels en het dak bestaat uit palmbladeren. De vloer bestaat uit zand. Binnen kunnen 14 mensen slapen, voornamelijk in hangmatten. Kasten zijn niet nodig omdat alles wordt opgehangen aan lijnen die onder het dak zijn gespannen. In een aparte ruimte wordt gekookt. De huizen in het dorp zijn dicht op elkaar gebouwd. Er heerst een vredige rust. Overal worden ons molas en andere spullen aangeboden. Er is ook een school met 180 kinderen. De volgende dag is één van de kinderen van Nestor jarig en ook wij (Mike en Deane de Amerikaanse medezeilers, Seb en Rhi, Emma en Macsen en Mart en Kees) worden uitgenodigd voor het feest. Ook komen heel veel andere moeders met hun kinderen. Kadootjes worden gegeven en wij zingen in het engels, spaans en het nederlands het vierjarige meisje toe. Deane heeft een mooie verjaardagstaart gebakken.
Tot slot biedt Nestor ons een zeiltochtje in zijn eigen kano aan . Balancerend aan de trapeze houdt Nestor zo goed mogelijk de boot rechtop. Per keer kan er één persoon mee. We worden wel nat van het spatwater maar genieten uitbundig.
De dag daarop (het is dan al 17 maart) vertrekken we naar een ander gebied.
In totaal zijn we op 4 verschillende ankerplekken geweest Met de bijboot gaan we dan aan land, verkennen het eilandje, zwemmen en snorkelen. Op andere momenten gaan we met de bijboot naar een snorkelplekje, trekken de bijboot op het strand of gooien een ankertje uit bij de koraalriffen. De koraaltuin herbergt prachtige waterplanten waar exotisch gekleurde vissen tussen door zwemmen. We zien ook barracuda's en zeeschildpadden. Het is er heel stil en we zijn verrukt van deze onderwaterwereld.
Op ons laatste ankerplekje, Holandes Cays, blijkt er op de dag van aankomst 's middags een feestje zijn. Laura Dekker, het 15 jarige Nederlandse meisje dat solo rond de wereld zeilt, wordt welkom geheten op de San Blas. Iedereen neemt hapjes en drankjes mee en Laura krijgt van alle aanwezigen een molas aangeboden.
De volgende dag gooit Laura met haar boot Guppy het anker bij ons uit: Drie nederlandse boten bij elkaar in den verre vreemde.
Natuurlijk eten we met elkaar pannenkoeken. We bouwen een zonnetentje op het strand, drinken daar heerlijk koffie en snorkelen en zwemmen en verkennen de omliggende eilandjes.

Deze foto is genomen vlak nadat we met ons bijbootje op een eilandje zijn aangekomen.

We zijn nu al 14 dagen buiten de bewoonde wereld en onze verse spullen raken op. 's Ochtends eten we ons zelfgebakken brood zonder boter. We zijn dan ook heel blij als op een ochtend een kano met groente en fruit langs komt en we slaan een mooie voorraad verse spullen in. Wat kan een tomaatje dan lekker smaken!

Martha zoekt uit wat er van haar gading is.

Opdat we in de volgende plaats (Bocas del Toro in Panama) ook weer bij daglicht willen aankomen, vertrekken we 's avonds om acht uur. Het is dan 26 maart. Opnieuw worden we uitgenodigd door Mike en Deane in hun koele airco boot een kopje ..... te komen eten. We nemen afscheid van deze hartelijke en gastvrije mensen met wie we een mooie tijd op San Blas hebben gehad.
Op het laatst, vlak voordat we weggaan, ontmoeten we Tom en Toos van de Vagant. Zij blijken een ligplaats te hebben bij de Watersport Vereniging Makkum. Jammer dat we hen niet eerder zijn tegen gekomen. We hadden nog uren kunnen praten.

Pjotter vaart met de halfwinder langs kust van Colombia

Deze film is gemaakt vanaf de andere Pjotter waar Seb en Rhi met hun beide kinderen op varen.

Indien de film niet afspeelt, kan het nodig zijn om de Adobe Flash plugin te downloaden en installeren. Volg hiervoor de aanwijzingen in het scherm.

Van Curacao naar Cartagena

Op 28 februari zeilen we voor de tweede keer naar Aruba. Voor Ralph en Suzan is het hun eerste tochtje op deze reis. Het is een pittige tocht met hoge golven, niet echt geschikt om rustig "in te slingeren", maar ze houden zich kranig ! Aruba ligt op de route naar Cartagena en we vinden het leuk om alvast de verjaardag van Christien, zus van Kees, te vieren. Zij wordt op 2 maart 60 jaar en 2 andere zussen van Kees, Lidy en Ina, zijn ook ter ere hiervan al op Aruba aangekomen. Aan het eind van de dag klaren we in in de haven van Barcadera. Nog dezelfde avond varen we door naar de Aruba Nautico Club, waar we een mooi plekje krijgen aan een steiger.

Met elkaar gaan we uit eten op een prachtig terras aan het water met de voetjes in het zand. De volgende dag maken we in het huis van Christien een uitgebreide maaltijd en vieren op die manier haar verjaardag. Na het eten dansen we op Arubaanse muziek.

De volgende dag komen Sebas en Rhi met hun beide kinderen Emma en Macsen richting Aruba en aan het eind van de ochtend varen we gezamenlijk naar Cartagena. De tocht duurt 2,5 dag. In het begin is er nog wat weinig wind maar dat verandert tijdens de tocht. Met windkracht 6 in onze rug zeilen we met grote snelheid met de golven mee. We blijven in elkaars buurt en kunnen foto's en filmpjes maken van elkaars boten.

Deze foto is genomen voor de kust van Colombia waar een rivier veel water afvoert naar zee. Het waait ondertussen al windkracht 6. Op de foto is goed te zien dat het zoete (groene) water in zee stroomt. Het vormt een sterke scheiding met het blauwe (zee)water.

Aan het eind van de 4e maart komen we aan in Cartagena. We gooien het anker uit in de baai bij Club Nautico. De dag daarop krijgen we een plekje aan de steiger. Het inklaren gebeurt hier via een agent. Paola neemt alle papieren van ons over en gaat daarmee naar de betreffende instanties. Eerst vinden we het een beetje spannend om onze paspoorten af te geven maar het komt allemaal goed.

De volgende dag gaan we met z'n achten (Seb, Rhi, Emma, Macsen, Ralph en Suzanne, Mart en Kees)in een minibus naar Barranquilla. In deze stad wordt een karnavalsoptocht gehouden en na Ria de Janeiro zou dit de grootste ter wereld zijn.
We zijn nog niet helemaal gewend aan de munteenheid van Colombia, de pesos. Tweeduizend pesos is ongeveer 1 dollar. Als we een gastenvlaggetje kopen betalen we daar 13 (!) dollar voor. Als we het vlaggetje in ontvangst nemen staat er een prijsje op: 5800 pesos, dus nog geen 3 dollar!! De vlaggetjesverkoper hebben we die dag niet terug gezien........ Ook in Barranguilla raken we soms in verwarring door de grote bedragen. Menigmaal kijken we elkaar aan met een blik van "heb ik het nu niet goed begrepen of word ik getild?" Maar als die fase achter de rug is hebben we te maken met hele vriendelijke, hulp biedende Colombianen. De taal is wel een beetje een probleem. Slechts een enkeling spreekt een beetje engels maar gelukkig spreekt Mart een woordje spaans. Uren achtereen trekt een grote stoet van prachtig uitgedoste, muziek makende groepen aan ons voorbij. Prachtig!

Ook Cartagena is de moeite van het bekijken waard. Het heeft nog een oude stadskern waarin gebouwen staan die aan het eind van de 14e eeuw gebouwd zijn. Veel huizen hebben de bekende Spaanse balkons met mooi versierde metalen hekwerken.
In de stad zijn veel terrassen te vinden waar Spaanse muziek aan de mensen wordt aangeboden. Hier en daar speelt er ook een bandje en er wordt uitbundig gedanst! Overal zijn straatverkopers. Soms worden we er gek van en roepen dan: " no quero nada" en dat betekent; ik wil niets. En dat helpt! Ze bieden van alles aan: fruit, broodjes, hoeden, sieraden, loten, zelfs belminuten. Op straat en in winkels zie je veel politiemensen en veiligheidsbeambten. Vaak lopen ze ontspannen rond. Waarschijnlijk mede daardoor voelt het op straat heel veilig.






Beide foto's geven een impressie van het straatbeeld in Cartagena

In de nauwe straatjes wemelt het van de kleine, gele taxi's die je voor twee en een halve dollar van de haven naar de stad brengen. Ook een ritje in de fietstaxi is een leuk avontuur. We genieten erg van de levendigheid en de kleurigheid van deze Zuidamerikaanse stad!

Woensdag 9 maart vertrekken Ralph en Suzan weer met het vliegtuig naar Nederland. Het was eerst weer erg stil aan boord, maar we kijken terug op een hele mooie tijd met hen. Ze laten veel herinneringen achter en een schat aan foto- en filmmateriaal. Hieronder een film die door hen gemaakt is. Hierop zijn ook beelden te zien van de andere Pjotter. Ook met hen varen we vanaf Curaçao op.

Indien de film niet afspeelt, kan het nodig zijn om de Adobe Flash plugin te downloaden en installeren. Volg hiervoor de aanwijzingen in het scherm.

Curacao

De volgende dag bereiken we na 5 uur motoren het Spaanse Water. Tijdens deze tocht zien we afwisselend mooie baaien, Willemstad met haar prachtige bruggen en de bergen van het eiland.

De mooie pontjesbrug bij Punda met de prachtig gekleurde huizen.

In het Spaanse Water gaan we voor anker bij Kima Kalki Marina. Hier komen ook onze vrienden Piet en Ineke aan boord die eerst een week in een appartement in Lagun hebben gezeten. We hebben hen daar diverse malen opgezocht, daar heerlijk gezwommen, gedoken en gesnorkeld.

Ook aan boord beleven we nog 2 prachtige weken. Luuk, broer van Martha die met zijn gezin op Curacao woont, rijdt ons over het eiland en laat ons diverse grote landhuizen zien, grote groepen flamingo’s en de ruige noordoostkant van het eiland.

Elke ochtend zwemmen we een heel eind de baai in. Een heerlijk begin van de dag. Vanuit onze ankerplek wachten we op een box in de marina. We voelen ons zeer vereerd als er speciaal voor ons palen in de grond worden geheid en we, 1 dag voor vertrek naar Nederland, de box in kunnen varen.

Op 27 januari vliegen we met Piet en Ineke terug naar Nederland waar op Schiphol, tot onze grote verrassing, Gerdine en Jasmijn ons staan op te wachten. Jasmijn staat te zwaaien met een prachtig versierd bord met de tekst: “Welkom opa en oma boot”. Een ontroerend moment.

Als we, na 3 weken Nederland, ’s avonds weer op Curacao aankomen ligt de boot er, bij volle maan, prachtig bij. Op de plek waar wij enkele weken voor anker gelegen hebben ligt nu de Pjotter van Sebastiaan en Rhiannon. Fijn om hen weer te zien en de reis met hen te vervolgen!

Op maandag 21 februari halen we Ralph en Suzanne van het vliegveld. Om hen meteen al de sfeer van Curacao te laten proeven, nemen we een drankje op een terras in het centrum van de wijk Punda. We crossen in ons gehuurde groene rammelbakje het eiland over. Drinken koffie bij Jaanchies en snorkelen in de baai van Lagun.

We maken een mooie stadswandeling met de gids (en architect ) Anko van der Woude door de wijk Otrabanda. Deze wijk kent een rijke historie en er zijn oude panden die prachtig gerestaureerd zijn. Maar ook zien we veel panden in verval waar soms decennia niks mee gebeurt.Vaak zijn deze panden eigendom van meerdere, onwillige eigenaren. Gelukkig is Natuurmonumenten bezig om de druk op deze erfgenamen te vergroten.

Voorbeeld van een in verval geraakt pand

Tijdens deze wandeling bezoeken we de lokale, zeer sfeervolle “Netto –bar” waar de eigenaar zelf groene rum stookt. Het wordt gedronken met kokoswater of anijs. Wij vinden de pure rum het lekkerst.

We genieten opnieuw erg van het gezelschap van Luuk, Annet en hun beide dochters Esther en Noa. Ze wonen in een mooi huis in Julianadorp waar Luuk zelf veel aan heeft geklust. Ook Piet en Kees hebben nog kunnen helpen aan het dak. En waar zouden wij zijn zonder de Europese wasmachine van Annet? Dankzij haar lopen wij elke dag weer in frisse en schone bloesjes rond.En mochten jullie ooit op Curacao een taxi nodig hebben: Bel Luuk!

Wij waarderen het erg dat we een kijkje in hun leven op Curacao hebben mogen nemen. Zo hebben we het jaarlijkse pleinfeest op de school waar Annet werkt mogen meemaken. Erg leuk! We bewaren een hele kostbare herinnering aan onze tijd met hen op “hun” mooie eiland.

Masha danki, pasa bon korsou (Hartelijk dank, het ga je goed Curaçao)

Aruba

De eerste paar dagen zijn wij bijgekomen in de marina genaamd Nautico Club. We vieren met zus Christien de kerst, eten uitgebreid en zwemmen bij Rogers Beach, aan de zuidwestkant van het eiland. Het regent ongebruikelijk veel. Wij horen dat dit het effect is van El Nino. Vanaf september komt de regen regelmatig met bakken uit de lucht.

Na elf dagen niet van de boot te zijn geweest zoeken we met zus Christien eerst een terras. Op de foto is te zien dat het regent.

Het eiland ziet er dan ook erg groen uit.
Ook de jaarwisseling vieren we binnenshuis. Het plan was om dit met een groep vrienden en vriendinnen van Christien aan het strand te vieren.
Na een week in de haven gelegen te hebben gaan we voor anker bij Club Havana. Met Christien rijden we door het Arie Kok nationaal park dat zich aan de oostelijke kant van het eiland bevindt. Ook maken we daar in de buurt met haar honden Scooby en Tara een leuke wandeling. Christien vertelt dat er een "boa" plaag op het eiland is. Een boa is een wurgslang die niet op het eiland thuishoort. Veel vogelsoorten worden met uitsterven bedreigd. Regelmatig worden er "jachtdagen" georganiseerd om de boa uit te roeien.
Eerder dan aanvankelijk de bedoeling is vertrekken we naar Curacao. Dit is een tocht tegen de heersende wind en de stroming in. Op 8 januari is er relatief weinig wind en na 13 uur motorren bereiken we de westkant van het eiland Curacao waar we in een baai voor anker gaan. Op dit eiland woont een broer van Martha met zijn gezin.

De tocht naar Aruba

Een half uur voordat de wekker op zondagochtend 19 december afgaat worden we gewekt door een hevige plensbui. De wind neemt snel toe en draait meer dan 90 graden. We starten de motor en proberen de boot achter het anker te houden. Als we 2 uur later vertrekken blijkt dat we onze mooie klauwhaak kwijt zijn. Deze haak zorgt ervoor dat de trekkracht van de ankerketting niet op de ankerlier wordt overgebracht maar op de bolders aan de voorkant van de boot. De lijn is totaal doorgeschavield.

Later zien we ook dat de stok van het anker een beetje krom getrokken is.

De trip naar de Windward Passage (het water tussen Cuba en Haiti) leggen we op de motor af. 's Nachts kunnen we de motor uit doen en de zeilen hijsen. Heerlijk! Stilte !

We worden in verwarring gebracht door groene, witte en rode lichten die op verschillende plaatsen aan- en uitgaan. Een verdwaalde kerstboom? Maar nee, we worden opgeroepen door de American Coast Guard. De marine houdt er een duikbootoefening waar ook een vliegtuig aan deelneemt. Als we de kaart nog es goed bestuderen, blijkt er een heel klein eilandje te liggen, Navassa Island geheten, dat in bezit is van de U.S. Niet veel groter dan een rots.

Bij het ochtendgloren zien we overal om ons heen kleine, primitieve bootjes met zelfgemaakte zeiltjes. We zijn dan in de buurt van Haiti . Sommige bootjes proberen bij ons in de buurt te komen en de mensen aan boord maken door middel van handgebaren duidelijk dat ze eten en drinken willen hebben. Plotseling zien we, vlakbij de boot, een hoofd boven de golven uitkomen. Het blijkt een man te zijn die in een heel primitief roeibootje aan het vissen is. Aangrijpende beelden.

Een foto van een Haïtiaanse visser. Van dichterbij een foto nemen vonden we genant.

Op de motor varen we oostwaarts langs de hoge bergen van Haiti en de Dominicaanse Republiek. Op een bepaald moment kunnen we weer zeilen en wenden we de steven naar Aruba. We moeten een koers van 162 graden aanhouden. En dan laat de Carib ische Zee zich van haar grimmige kant zien. De wind neemt toe tot windkracht 7 en we krijgen huizenhoge golven over ons heen. Ook krijgen we soms een golf in de kuip. Het water klotst over de kuipvloer en verdwijnt dan gorgelend via de loospijpen. Dit gedeelte van de tocht ervaren we als bar en ruig. Maar de Pjotter en wij hebben het goed doorstaan.

In de middag van 23 december zien we heel vaag in de verte de contouren van het eiland Aruba. Op hetzelfde moment verschijnt er een groep dolfijnen rond de boot. Als welkom.... 's Avonds om 9.00 uur leggen we aan in de haven Barcadera en worden begroet door Christien, een zus van Kees. Supergaaf om elkaar hier te ontmoeten. We drinken met haar een glaasje champagne en toasten op de veilige aankomst. Het feest op Aruba kan beginnen.